dinsdag 23 mei 2017

Don en Ryatno al twee jaar vermist, maar niet vergeten...

'Twee jaar verder stapelen de vragen rondom deze vermissing zich alleen maar op'

'Op last van de regering van Suriname uitgevlogen om stembiljetten en stembussen naar het grensgebied met Brazilië te vervoeren'


24 mei 2015: met de familie zaten wij gezamenlijk buitenshuis te dineren. Het bericht dat er een helikopter in de problemen was geraakt boven het Surinaams regenwoud, bereikte ons. Wij hoopten dat het niet om Don zou gaan. Van rustig dineren was geen sprake meer. Wij maakten meteen contact met familie in Suriname en kwamen er al gauw achter dat het helaas wel Don betrof. 

Donavan van Embricqs (Don) was de dag ervoor, 23 mei 2015, samen met Ryatno Kertodikromo (Noy), op last van de regering van Suriname uitgevlogen om stembiljetten en stembussen naar het grensgebied met Brazilië te vervoeren. De verkiezing van 25 mei 2015, zou geen doorgang kunnen vinden als de stembiljetten en stembussen, hun bestemming niet zouden bereiken.


Geen paniek; Don, een gedreven piloot is accuraat, punctueel en checkt zijn helikopter steevast keer op keer voordat hij uitvliegt. Alle veiligheid voorzorgsmaatregelen werden dubbel gecheckt. Dit is een eis en voorwaarde van HiJet, het bedrijf waar Don voor werkt.

Don werd op zijn vlucht vergezeld door Noy een top technicus; vakbekwaam, toegewijd en loyaal.

Een piloot die honderden vluchten boven het regenwoud heeft uitgevoerd, en het gebied als geen ander kent. In zijn gezelschap een technicus die zijn vak serieus neemt en daar ook om bekend staat. Wat een geruststelling, wat kon er mis gaan? Wat zou Don om onze bezorgdheid lachen. Ondertussen zouden hij en Noy ons over hun hachelijke avontuur vertellen. En dat lachen dat zou ons nog lang blijven achtervolgen; dat is Don, onze grote pestkop.

Toen Don en Noy de volgende dag, na verschillende zoektochten niet werden getraceerd sloeg de stres lichtelijk toe. Toen, na een week, nog geen spoor van helikopter noch bemanning te vinden was, raakten wij in paniek. Inmiddels waren we met een grote groep familie van beide mannen in Suriname aangekomen. Vanaf dat moment heb je geen controle meer over je eigen leven en is alles secundair. Er is maar 1 prioriteit; Don en Noy moeten thuis komen; koste wat kost.

Wat volgt is een rollercoaster van gemengde emoties; angst, verdriet, wanhoop, stres, paniek, boosheid, woede, verontwaardiging, onbegrip en totale ontreddering.

Het hoeft geen betoog dat beide families de weken en maanden die volgden door een ware hel zijn gegaan. Het bureaucratisch verloop is maar een deel van de obstakels die wij als familie tegenkwamen. En nu 2 jaar verder stapelen de vragen rondom deze vermissing zich alleen maar op. Totale ontreddering heeft inmiddels plaats gemaakt voor intens verdriet en een diepgewortelde hoop op antwoorden die kunnen leiden tot een ontknoping. De momenten waarop de automatische piloot ons handelen bestuurde, worden nu opgeëist door de orde van de dag.

De groep trouwe vrienden en familie die ons blijven steunen, slepen ons door de impasse waar wij als familie in zijn beland.

Het verdriet is groot, de vragen zijn talrijk, ons geduld ......we wachten......

De familie,
dinsdag 23 mei 2017

0 comments:

Een reactie plaatsen